Ik hoef het even niet te dragen

Soms weet je alles.
Je hebt de woorden, de kennis, de ervaring.
En toch voel je: het is te veel.

Als je me vraagt hoe het gaat, zeg ik: goed.
Als je me vraagt hoe ik me voel, zeg ik: dankbaar.
En dat is ook zo.

Dankbaar voor mijn rechtspraktijk, met geweldige cliënten en mooie, inhoudelijke én menselijke zaken.
Dankbaar voor mijn gezin, met pubers en hun uitdagingen.
Dankbaar voor alles wat er is.

En tegelijk is er ook dit:
zorgen, verantwoordelijkheden, verwachtingen.
En daarnaast mijn diepe wens om te werken vanuit rust, aandacht en verbinding.

Alles wat ik doe, doe ik met liefde.
Maar zelfs liefde kan zwaar worden als je blijft dragen.

Ik merkte het al aan mijn lichaam.
Mijn blessure bleef zeuren.
Mijn lymfoedeem speelde op.
Mijn adem werd oppervlakkiger.
Mijn hoofd bleef aan.

En ergens wist ik het al.
Ik zei het zelfs hardop tegen mezelf:
“Ik zou eigenlijk zelf met mijn Mindful Movement-traject moeten starten.”

Dat voelde eerst bijna ironisch.
Alsof ik faalde. Alsof ik het niet “op orde” had.

Maar hoe langer ik erbij bleef, hoe duidelijker het werd:
dit was geen falen.
Dit was eerlijkheid.

De methode die ik heb ontwikkeld – Mindful Movement – is niet ontstaan uit theorie.
Ze is geboren uit noodzaak.
Uit mijn eigen zoektocht naar herstel, rust en thuiskomen in mijn lichaam.

En juist nu heb ik haar zelf nodig.

Niet groots.
Niet systematisch.
Niet als project.

Maar heel klein. Heel zacht.

Geen:
– “Start je traject.”
– “Doe je oefeningen.”
– “Wees consequent.”

Maar alleen dit:

Ga tien minuten zitten of wandelen.
Leg één hand op je buik.
Adem rustig in en uit.

En zeg zachtjes tegen jezelf:
“Ik hoef het even niet te dragen.”

Meer niet.

Geen oplossing.
Geen inzicht.
Geen verbetering.

Alleen toestemming.

Dat moment – hoe klein ook – brengt me steeds terug.
Mijn adem zakt.
Mijn lijf ontspant.
Mijn hoofd wordt stiller.

Ik voel mijn lichaam weer.
En ik voel weer waar Mindful Movement werkelijk over gaat.

Niet over doen.
Niet over beter worden.
Maar over landen.

Over jezelf niet langer voorbijlopen.
Over jezelf niet steeds opnieuw verlaten.

Dit is wat ik mensen begeleid om te ervaren.
En dit is wat ik mezelf nu ook weer gun.

Misschien herken jij dit.
Dat je sterk bent.
Dat je veel draagt.
Dat je goed functioneert, maar moe bent van het dragen.

Dan is dit mijn uitnodiging aan jou.
Geen opdracht. Geen traject. Geen moeten.

Alleen dit ene moment.

Tien minuten.
Een hand op je buik.
Een rustige adem.

En die ene zin:
“Ik hoef het even niet te dragen.”

Dat is Mindful Movement.
In haar puurste vorm.